เพราะรักจึงไม่อยากยอมแพ้.....แต่
posted on 04 Dec 2007 00:03 by mimizaki
เพราะความรักมักมากับความปวดร้าว ยิ่งรักมากเท่าใดก็ยิ่งช้ำมากเท่านั้น
เรามี 10 วิธี หายเศร้าจากความรัก
ประการที่ 1ถามตัวเองดูก่อนสิว่าเราลืมตามาวันแรกเห็นใครเป็นคนแรกพ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 2 เวลาเราร้อง อุแว๊ อุแว๊ ใครเป็นคนหานมให้เรากิน พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 3 พอเราเริ่มเติบโตขึ้นมาบนโลกใบนี้ วันแรกที่เราไปโรงเรียน เราขอตังค์ใคร พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 4 เวลาเราเห็นของเล่นแล้วอยากได้ เจอของที่ถูกใจแล้วอยากมี ใครซื้อให้เรา พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 5 เวลาเราอยากเรียนหนังสือสูงๆ แต่เราหาเงินเองไม่ได้เราขอเงินค่าเทอมจากใครพ่อกับแม่ใช่ไหม?
ประการที่ 6 อยากเรียนพิเศษ อยากได้คอมพิวเตอร์ อยากได้มือถือ ใครละที่ซื้อให้ พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 7 อยากแต่งหน้า ทำผม แต่งตัวตามแฟชั่น เราขอเงินใครละ พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 8 เวลาอยากไปเที่ยวกับเพื่อน อยากดูหนัง ฟังเพลง เราเอาเงินจากใครมาละ พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 9 แล้วที่เรามีทุกวันนี้ มีสุขภาพดี มีร่างกายที่สมบูรณ์ มีความมั่นคงทางสังคม มีการศึกษาที่ดีทุกอย่างนี้ใครละให้เรามาตั้งแต่ต้น พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
ประการที่ 10 เวลาที่คุณป่วยไข้ หรือได้รับอุบัติเหตุจนพิการ คุณคิดว่าใครจะดูแลและเลี้ยงคุณต่อไป พ่อกับแม่ใช่ไหม ?
คำตอบที่สามารถตอบได้
คุณลองหาคำตอบที่ดีกว่าคำตอบที่มีอยู่ดูสิว่ามีไหม แล้วคำตอบของแต่ละข้อมีผู้ชายที่ทิ้งคุณไปรึเปล่า เวลาช้ำอย่าโถมตัวไปทางความช้ำจนลืมตัว ลองตั้งสติคิดสิว่าผู้ชายที่ทิ้งเราไปเข้ามาในชีวิตเรากี่ปีเชียว แล้วลองจินตนาการดูสิค่ะ ว่าถ้าเราเกิดไม่มีเงินมาตั้งแต่เด็กไม่ได้รับการศึกษาที่ดีๆ ไม่มี Option ทางสังคมต่างๆนาๆ ผู้ชายพวกนั้นจะมองคุณไหม แล้วถ้าเคราะห์ร้ายหนักคุณได้รับอุบัติเหตุ ถึงขั้นพิการมีหรือที่ผู้ชายคนนั้นจะมาเหลียวแล เหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์มีมาให้ดูเยอะแยะไปในสังคม พอขาขาดปุ๊บ แฟนเลิกเลย แต่พ่อแม่สิยังดูแลคุณจนตายจากกันไปข้างหนึง
ที่เขียนเรื่องนี้มาจริงๆแล้วไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้จะไปพาดพิงถึงใคร แต่อยากเตือนสติคนที่กำลังทุกข์ใจในเรื่องของความรัก อยากให้คิดในเรื่องที่เขียนสักนิด เอาเวลาที่คิดเรื่องพวกนั้น มาคิดดีกว่าว่า จะตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ยังไง น่าจะเป็นทางเลือกอีกทางที่ดีกว่าจะมานั่งทุกข์ระทม
ป.ล.
-
เรื่องนี้สามารถปรับใช้ได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชายไม่สงวนสิทธิ
-
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนอยากเขียนเตือนใจ เพราะไม่แน่วันใดวันหนึ่งผู้เขียนอาจตกอยู่ในเวลาอย่างที่คุณเผชิญอยู่ก็เป็นได้
